Zwykle kiedy nasze dziecko zaczyna się złościć my też się złościmy. Kiedy złości się na nas zaczynamy się bronić. Kiedy złości się na coś innego chcemy naprawić sytuację. Żeby tylko jak najszybciej uspokoić dziecko, odwrócić jego uwagę. To tak jakby emocje były niebezpieczne. Twoje dziecko musi nauczyć się jak radzić sobie z emocjami. I potrzebuje w tym twojej pomocy.

Negatywne emocje dziecka to tunele, a my jesteśmy pociągiem, który przez nie przejeżdża. Musimy przejechać całą drogę by dotrzeć do spokojnego światła na końcu tunelu. A ono zawsze tam jest!

1. Uspokój się.

Zatrzymaj się. Zrób pauzę. Weź głęboki oddech. Albo kilka. Nabierz dystansu.
Zwróć uwagę na to co się dzieje z twoim ciałem (zaciskasz zęby, boli cię brzuch, napinasz mięśnie).
Tu nie chodzi o ciebie. To twoje dziecko ma problem i jemu potrzebna jest pomoc i zrozumienie.
Zdaj sobie sprawę czy opanowuje cię złość lub czy chcesz by jak najszybciej emocje zniknęły.
Przypomnij sobie, że twoim celem jest pomóc dziecku nauczyć się radzić sobie z trudnymi emocjami.

2. Nawiąż kontakt.

Daj poczucie bezpieczeństwa swoją reakcją (akceptacja, delikatny ton głosu, ciepły dotyk).
Spróbuj nawiązać kontakt emocjonalny. I fizyczny (przytul, pogłaszcz po plecach, złap za rękę).
Powiedz dziecku wyraźnie, że jesteś z nim, że mu pomożesz, że jest bezpieczne.

3. Okaż empatię.

Jeśli twoje dziecko płacze słowa mogą do niego nie docierać. Mów krótko i prostymi zwrotami. Tyle tylko by wiedziało, że jesteś, że jest bezpieczne i że jego emocje są w porządku.
Jeśli dziecko powie ci o co chodzi (mówiące już dzieci) powtórz, tak by wiedziało, że słuchasz. Nie tylko słyszysz.
Zwróć uwagę na język ciała twojego dziecka. (Widzę, że zaciskasz zęby i marszczysz brwi.)
Powiedz, że rozumiesz jego perspektywę. (O… tak bardzo chciałeś zostać na placu zabaw.)
Nazwij emocje, jeśli wiesz co się dzieje z twoim dzieckiem. (Jesteś smutny bo bardzo chciałbyś, żeby tata cię teraz przytulił.)
Jeśli twoje dziecko wyładowuje swoje emocje na tobie, np. bije cię, powstrzymaj się przed dawaniem nauk. Powiedz krótko, że bicie boli, ze nie można nikogo bić i zachęć by opowiedziało co się dzieje. (Musisz być bardzo rozzłoszczony, że mnie bijesz. Ale bić nie wolno. To boli. Co się stało, że tak się zdenerwowałeś?)

4. Upewnij się, że rozumiesz.

Upewnij się, że dobrze zrozumiałaś emocje twojego dziecka. Po prostu zapytaj. (To chcesz mi powiedzieć? Dobrze rozumiem?)
Dziecko może potwierdzić. Jesteś na dobrej drodze.
Może cie poprawić. (Nie, nie złoszczę się! Jestem smutny.) Spróbuj jeszcze raz opisać sytuację, najlepiej używając słów dziecka, żeby poczuło, że go słuchasz.
Może zanegować i uciąć. (Nie jestem zdenerwowany!) To najprawdopodobniej oznacza, że twoje dziecko nie czuje się zrozumiane a osądzane. Spróbuj raz jeszcze opowiedzieć sytuację upewniając się, że dobrze wszystko zrozumiałaś.

5. Rozwiń dialog.

Zaoferuj wsparcie, zachęć by dziecko opowiedziało jeszcze więcej.
Wczuj się w sytuacje i negatywne emocje dziecka. (Nie dziwię się, że się rozzłościłeś. To musi być okropne tak się czuć. Nie wiedziałam, że to takie ważne dla ciebie, powiedz mi więcej. Co mogę zrobić byś poczuł się lepiej? Czy mogę jakoś ci pomóc? Więc chodzi o to i o to, czy jest coś jeszcze? Dziękuję, ze mi to wszystko mówisz, proszę, powiedz mi więcej. )
Opisz sytuację bez oceniania.

6. Pomóż rozwiązać problem.

Kiedy dziecko poczuje, że jest zrozumiane i całkowicie zaakceptowane to zwykle powoduje, że emocje się uspokajają i można zacząć pracować nad rozwiązaniem problemu.
Jeśli dziecko dalej jest w napięciu i w silnych emocjach trzeba wrócić i jeszcze raz opisać zdarzenie.
Kiedy poczujesz, dziecko jest już gotowe na rozwiązanie problemu nie rób tego za niego, jeśli nie poprosi cię o pomoc. To pokazałoby, ze nie ufasz w jego możliwości, nie wierzysz, że sam da radę.
Jeśli potrzebuje możesz zaproponować jakieś rozwiązanie i wspólnie zastanowić się nad konsekwencjami. (Więc może mógłbyś zrobić to. Ciekawa jestem co by było gdyby…)

 

Jak wszędzie praktyka czyni mistrza. z czasem coraz sprawniej będziesz przechodzić do kolejnych etapów by uczyć dziecko radzenia sobie z emocjami. A twoje dziecko będzie coraz lepiej radziło sobie z wyrażaniem swoich emocji, nazywaniem ich i radzeniem sobie z nimi. Jednocześnie tobie łatwiej będzie przechodzić przez burzę negatywnych emocji dziecka w spokoju i z opanowaniem. Bez nerwów, krzyków i słów, których potem żałujemy.

 

Może zainteresują cię inne artykuły na temat radzenia sobie z wybuchem emocji malego dwulatka:
4 proste sposoby aby poradzić sobie z „niegrzecznym” dzieckiem.
Najpierw sama się uspokój.
8 sposobów jak nie mówić dziecku nie.

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here